کتاب حاضر که شامل مقالات ارزشمندی از نمایندگان ایران در سازمانهای بینالمللی و اندیشمندان سازمانهای بینالمللی کشور است، کوششی است که یکی از مهمترین موضوعات روابط بینالمللی یعنی سازمانهای بینالمللی و ارتقا جایگاه ایران را هدف خود قرار داده است.
در مقدمة کتاب حاضر ذکر گردیده که این کتاب کوششی است که یکی از مهمترین موضوعات روابط بینالمللی یعنی سازمانهای بینالمللی و ارتقاء جایگاه ایران را هدف خود قرار داده است. در پیشگفتار این کتاب، تدوینگر کتاب با ذکر اهمیت و جایگاه سازمانهای بینالمللی در نظام روابط بینالملل موجود اهمیت این سازمانها برای سیاست خارجی ایران ول زوم ارائه راهکارهایی در جهت ارتقای جایگاه و تعامل ایران با این سازمانها را مورد تمرکز مباحث خود قرار داده است.
مقاله اول مندرج در این کتاب با عنوان «چشمانداز سازمانهای بینالمللی» توسط دکتر سید علی طباطبایی تألیف گردیده است. پیشینه، جایگاه و چشمانداز سازمانهای بینالمللی با توجهای ویژه به راهکارهای پیش روی دولت جمهوری اسلامی ایران سرفصلهای کلی این مقاله هستند.
مقاله دوم مندرج در این کتاب با عنوان «سازمانهای بینالمللی، پیشینه و سطوح تأثیرگذاری» توسط دکتر داوود هرمیداس باوند تألیف گردیده است. پیشینه و سطوح تأثیرگذاری سازمانهای بینالمللی در تعاملات موجود روابط بینالمللی و چالشهای موجود در مسیر تعامل ایران با این سازمانها نقاط تمرکز مقاله حاضر است.
مقاله سوم این کتاب با عنوان «سازمانهای بینالمللی در ابتدای هزاره سوم» توسط دکتر آرمین امینی تهیه شده است. سازمانهای بینالمللی به عنوان یک واقعیت موجود جهانی، ارتباط این سازمانها با مقوله ارتباطات جهانی، ارتباط سازمانهای بینالمللی با سیاست بینالمللی و سیاستگذاریهای جمهوری اسلامی ایران در قبال سازمانهای بینالمللی از عمدهترین مباحث مندرج در این مقاله هستند.
مقاله چهارم این کتاب با عنوان «نگرش نخبگان ایرانی به سازمانهای بینالمللی» توسط دکتر نسرین مصفا تهیه شده است. مقدمهای در ارتباط با تعامل ایران با سازمانهای بینالمللی، پیشینه و چشمانداز تعامل ایران و سازمان ملل متحد و تبیین نوع نگرشهای متفاوت نخبگان ایرانی به سازمانهای بینالمللی از عمده مباحث مورد بررسی در این مقاله هستند.
مقاله پنجم این کتاب دربر گیرنده عنوان «موانع حضور ایرانیان در سازمانهای بینالمللی» است که توسط دکتر سید علی طباطبایی تألیف گردیده است. دلایل تعامل دولتها با سازمانهای بینالمللی، روند توسعه تاریخی سازمانهای بینالملل و موانع حضور ایرانیان در سازمانهای بینالمللی از منظر دو سطح تحلیل کلان و خرد در این مقاله مورد بررسی قرار گرفتهاند.
مقاله ششم این کتاب دربر گیرنده مقالهای با عنوان «جایگاه ایران در سازمانهای بینالمللی» است که توسط دکتر امیرحسین زمانینیا تألیف گردیده است. سازمانهای بینالمللی از منظر تئوریک، نقش قدرتهای بزرگ در سازمانهای بینالمللی و ابعاد مختلفی از مشارکت ایران در سازمانهای بینالمللی و از جمله سازمان ملل متحد از نکات مورد بحث و بررسی این مقاله است.
مقاله هفتم کتاب حاضر دربر دارنده مقالهای با عنوان «همگرایی و واگرایی در سازمانهای بینالمللی و راهکارهای ارتقاء جایگاه جمهوری اسلامی ایران در آنها» است که توسط دکتر مسعود اسلامی تدوین گردیده است. دلایل همگرایی و واگرایی در سازمانهای بینالمللی، ابعاد مختلف همگرایی و واگرایی ایران با این سازمانها و راهکارهای عملی برای ارتقای جایگاه ایران در این سازمانها از جمله موضوعات مورد بررسی این مقاله هستند.
مقاله هشتم کتاب حاضر دربر دارنده عنوان «ایران در سازمانهای بینالمللی، مطالعه موردی دیوان بینالمللی دادگستری» است که توسط دکتر رضا موسیزاده به رشته تحریر درآمده است. جایگاه دیوان بینالمللی دادگستری در نظام هنجاری موجود بینالمللی، پیشینه تعامل ایران با این دیوان عوامل درونی و بیرونی عدم حضور ایران در ترکیب قضایی این دیوان از جمله موضوعات مندرج در این مقاله است.
نهمین مقاله مندرج در کتاب حاضر با عنوان «ایران در سازمان ملل متحد، فرصتها و چالشها» توسط کنوست اوستبی هماهنگکننده مقیم سازمان ملل متحد رشته تحریر درآمده است. جایگاه تاریخی تعامل ایران با سازمانهای بینالمللی، اهمیت تعامل ایران با سازمانهای بینالمللی و بالعکس، سناریوهای مختلف تعامل ایران با سازمانهای بینالمللی و فرصتها و چالشهای تعامل ایران با این سازمانها در این مقاله به صورت مبسوط مورد بحث قرار گرفتهاند.
دهمین مقاله مندرج در کتاب حاضر با عنوان «راهکارهای پیشنهادی برای ارتقاء جایگاه ایران در سازمانهای بینالمللی» که به صورت ضمنی دربر گیرنده نتیجهگیری کتاب است توسط دکتر سید علی طباطبایی به رشته تحریر درآمده است، در این قسمت از کتاب در ابتدا مهمترین نکات کلیدی مرتبط با سازمانهای بینالملل در نظام روابط و سیاست بینالمللی موجود و سپس راهکارهای پیشنهادی در راستای ارتقاء جایگاه ایران در سازمانهای بینالمللی که مورد تأکید مجریان و دستاندرکاران این حوزه است مورد بررسی قرار گرفته است. در مجموع کتاب حاضر تلاشی قابل توجهی برای ارتقای جایگاه ایران در سازمانهای بینالمللی در ابتدای هزاره سوم است که مطالعه آن به کلیه دوستداران این حوزه توصیه میگردد.
