آلکسی ماکسیموویچ پِشکوف که بیشتر با نام ماکسیم گورکی شناخته میشود، داستاننویس، نمایشنامهنویس و مقالهنویس انقلابی روس و از بنیانگذاران سبک رئالیسم سوسیالیستی بود. گرچه او را بیشتر به عنوان یک نویسنده، در سطح جهانی میشناسند و ستایش میکنند، از رهبران جنبش انقلابی روسیه نیز به شمار میآید. «نیژنی نوگورود»، روستای محل تولدش، از ۱۹۳۲ تا ۱۹۹۱، به افتخار او «گورکی» نامیده میشد. وی در سال ۱۹۳۶ در سن ۶۸ سالگی به وسیله زهر توسط یک گروه ضد شوروی کشته شد
این کتاب در گروه داستان های کوتاه به شمار میآید.
بخشی از کتاب:
زنجره ها می خوانند .
گوئی هزاران رشته فلزي، میان شاخ و برگ انبوه زیتون کشیده اند، باد برگهاي خشن را می جنباند و آنها را به رشته ها می زند و این تماس پیوسته و آرام، هوا را از صداي مستی آوري پر می کند. گوئی دستهائی نامرئی هزاران چنگ نامرئی را به صدا در می آوردند و آدم هیجان زده منتظر می ماند تا آهنگ خاموش شود و دسته نوازندگان با سازمان زهی خود، به خورشید آسمان و دریا سرود پیروزي بنوازند .
باد می وزد و درختان را می جنباند و چنان به نظ می رسد که انگار نوکشان از کوه به سمت دریا در حرکت است. موج، آرام و موزون، به ساحل سنگی می خورد.
