«شب هنگام در شیلی» اثر روبرتو بولانیو روایتی است از مرور خاطرات اعتراف گونه کشیش و شاعری شیلیایی در بستر مرگ. نویسنده کتاب، در ذهن قهرمان شکست خورده داستانش، سفری اودیسه‌وار را در دنیای ادبیات جهان آغاز می‌کند و به بهانه روایت زندگی شاعری جوان، تاریخ ادبیات جهان و شیلی را از آغاز تا دوران دیکتاتوری پینوشه می‌کاود.

این کتاب که نخستین رمانی است که از بولانیو به انگلیسی ترجمه شد و او را در ادبیات جهان شهره کرد، در واقع داستان مردی خیال‌پرداز و سودایی است که در حال مرگ، در موقعیتی که بی‌شباهت به موفعیت شخصیت اصلی داستان معروف بکت، «مالون می‌میرد» نیست، برای دفاع از خود در برابر اتهاماتی که موجودی خیالی ملقب به «طفل فرتوت» به او وارد کرده، زندگی خود را روایت می‌کند.

نام این مرد که کشیش، منقد ادبی و شاعری شیلیایی است، «سباستیان یوروتیا لاکروآ» است و کتاب تماماً تک گویی اوست و زمان داستان هم سال‌های دهه 30 تا 90 میلادی و به لحاظ سیاسی دربرگیرنده سال‌های حکومت سالوادور آلنده تا دوران پس از کناره‌گیری پینوشه از قدرت در شیلی است.