آن‎چه مجبورمان می‎کند با اشتیاق و اراده‎ی بی‏حد و حصر آموختن به اندیشه‎ی سیاسی کلاسیک دوران کهن رجوع کنیم، از خودگذشتگی و رنج‎دوستی عتیقه‎شناسانه یا از خودگذشتگی و رمانتیسم مست‎کننده نیست. ما به واسطه‌ی بحران عصر خود، بحران غرب، به این بازگشت مجبور شده‎ایم.

کافی نیست که همگان به پیام الهی شهر عدالت و امانت گوش سپارده و از آن فرمان‎برداری کنند. برای گستراندن این پیام در میان مشرکان که هیچ، برای فهمیدن آن به وضوح و کمالی که در حد انسانی ممکن است، می‎بایست بررسی کرد که تا چه اندازه به تنهایی و به واسطه‎ی کاربرد درست قدرت خویش، می‎تواند طرح کلی این شهر را دریابد. اما در عصر ما، به جای این که نشان دهیم فلسفه‎ی سیاسی خادم ضروری الهیات است، ضروری‎تر است نشان دهیم که او ملکه‎ی راستین علوم اجتماعی، علوم انسانی و امور انسانی است: احتمال بیش‎تری دارد که حتا بلندمرتبه‎ترین دادگاه این سرزمین تسلیم نظریات علوم اجتماعی شود تا تسلیم ده‎فرمانی که سخنان خداوند زنده است.

موضوع فلسفه‎ی سیاسی شهر و انسان است. شهر و انسان به صراحت موضوع فلسفه‎ی سیاست کلاسیک است. فلسفه‎ی سیاست مدرن اگر چه بر روی فلسفه‎ی کلاسیک بنیان نهاده شده است، آن را تغییر داده و بنابراین، دیگر این موضوع را به شکل اصلی آن بررسی نمی‎کند. اما ما نمی‎توانیم این تغییر را هر چهقدر هم موجه باشد بدون فهمیدن صورت اولیه‎ی موضوع درک کنیم.

این اثر «شهر و انسان»، یکی از مهم‎ترین آثار لئو اشتراوس، اندیشمند سیاسی، است که از زمان مرگ‎اش در سال 1973 هر روز به تعداد مشتاقان آثارش افزوده می‎شود.