شعر و موسيقي از نمودهاي پر ارج فرهنگ ايرانند. اين دو نمود پيوند پيچيده اي با زبان فارسي دارند که بنيان فرهنگ ايران بر آن استوار است. شعر با زبان و انديشه ايرانيان پيوندي ناگسستني دارد. در شعر پژوهش‌هاي فراواني صورت گرفته و زواياي نا شناخته آن تا حدي روشن شده است. اما موسيقي ايراني همچنان ناشناخته مانده است. آن گاه که آثار فردوسي و مولانا و سعدي و حافظ را مي‌خوانيم، تصور مي‌کنيم همه چيز را به کمال گفته‌اند و گفته ديگري نيست که بر آن‌ها افزوده شود، اما آن گاه که به قطعه اي از موسيقي ايراني گوش فرا مي‌دهيم، بيشتر بر جنبه هاي آرام بخش آن تمرکز مي‌کنيم و کمتر به محتواي اجتماعي، فرهنگي يا تاريخي‌اش مي‌انديشيم.