نگارنده در کتاب حاضر، سعی دارد ابتدا، به جای پرداختن به نظریههای جامعهشناسی، ماهیت امر اجتماعی را برای مخاطبان آشکار سازد. سپس نشان دهد که چگونه بیتوجّهی به این ماهیت ویژه، باعث شده که نظریات و دستگاههای مفهومی در بسیاری از نظریات جامعهشناسی تناظر پیدا کرده و همخوانی لازم با واقعیت امر اجتماعی را نداشته باشند. از این رو در این کتاب، به جای نقد نظریههای موجود به نقد شیوة تفکّر جامعهشناسی از ابتدا تا کنون بررسی شده است.به علاوه وی ماهیت مفاهیم کلیدی و یا مقولات مهم جامعهشناسی را به چالش کشیده است. قابل ذکر است که نقد نگارنده فقط دامنگیر تفکّر جامعهشناسی نشده؛ بلکه بعضی بنیادهای تفکّر غرب را که ریشه در فلسفة غرب دارد را نیز به چالش کشیده است. همچنین یکی از ویژگیهای خاص این کتاب شیوة نقد نگارنده است که خیلی فراتر از یک نقد نظری محض و تئوریپردازانه است. مطالب این کتاب در شش فصل تدوین شده است. عناوین برخی از این فصلها عبارتند از: «جامعهشناسی ـ طرح سوال کنت»، «جامعهشناسی به مثابه شکارگر اسطورهها»، «عمومیتهای جهانشمول جامعة انسانی»، و «مسألة ضرورت تکامل اجتماعی».
