با تحولی که در دوران جدید، به ویژه در رنسانس و روشنگری صورت پذیرفت، «علوم» معنا و مفهومی نو گرفت. علوم در ساختار جدیدش متأثر از علوم طبیعی شد و خود را به  عنوان سیستمی از دانش به ظهور رساند. می توان گفت آنچه مهم  ترین ویژگی این دوران را تعیین می کند، همانا تسلط فیزیک – ریاضی در ساختار علوم بوده است؛ از این رو فهم دوران روشنگری بدون بررسی تحولات رنسانس ممکن نیست.
آنچه سرنوشت رنسانس را رقم زد، ظهور و فهم علم با محوریت فیزیک و ریاضی بود. پس باید به چهره های مهمی چون گالیله، کپلر، کپرنیک، اویلر بیکن و بالاخره نیوتن توجه کرد؛ چرا که اینان در واقع ستون های استوار این دوران بوده اند.