سعدی شیرازی (۶۰۶ - ۶۹۰ هجری قمری) شاعر و نویسندهٔ پارسیگوی نامدار ایرانی است. نامِ کاملِ او ابومحمّد مُشرفالدین مُصلح بن عبدالله بن مشرّف و تخلص او سعدی است. او در نظامیه بغداد -که مهمترین مرکز علم و دانش جهان اسلام در آن زمان به حساب میآمد- تحصیل و پس از آن بهعنوان خطیب به مناطق مختلفی از جمله شام و حجاز سفر کرد. وی سپس به زادگاه خود، شیراز، برگشت و تا پایان عمر در آنجا اقامت گزید. آرامگاه وی در شیراز واقع شدهاست که به سعدیه معروف است.
سعدی در زمان حیات خود از شهرت زیادی برخوردار بود و در هرکجا که به زبان فارسی سخن میگفتهاند، او را میشناختند. آثار او حتی در هندوستان، آسیای صغیر و آسیای میانه به زبان فارسی و یا به صورت ترجمه در دسترس مخاطبانش قرار داشت. تکههای بسیاری از شعرها و حکایتهای سعدی در فارسی امروز بهصورت اصطلاح یا ضربالمثل بهکارمیرود. سعدی در زمان حیات و پس از مرگ، مورد توجه بسیاری از شاعران فارسیزبان قرار گرفت و آثار متعددی از شاعران و نویسندگان پس از وی به تقلید از او بر جای مانده است. جای هیچ تردیدی نیست که حافظ، از جمله شاعرانی بوده که تحت تاثیر سبک سعدی به سرودن غزل پرداخته است.
