ديدگاه شارف به عناصر ساختاري سينما – که وي در هشت گروه مي‌گنجاند – در بنياد نگرشي شکل گراست، هر چند آن را با ساختارگرايي نحوي نيز در هم مي‌آميزد. از اين روست که وي نه به تاويل و تفسير رويدادها که به چگونگي نمايش آن‌ها بر پرده توجه دارد، و اين را در گرو کاربرد درست عناصر ساختاري سينما مي‌داند. شارف هر چند سينما را نوعي زبان مي‌داند ولي اين مقايسه را چندان پيش نمي‌برد که، همچون کريستين متز، سينما را تقريبا همانند زبان کلامي پندارد.