نويسنده در مقدمه كتاب نوشته است:
اگرچه پيشينيان ما در زمينه تعليم و تربيت مطالب گوناگون زيادي نوشتهاند؛ اما هرگز در كنار فلسفه محض بهصورت مشخص به نگارش مطالبي در باب فلسفه تربيت يا ساير فلسفههايي كه امروز به عنوان فلسفه مضاف معروفاند، نپرداختهاند.
شايد اولين متفكر مسلماني كه با عنوان «فلسفه تربيت» به نگارش مطالبي توجه كرده است، فيلسوف بزرگ شرق يعني سيدجمالالدين اسدآبادي است. بعد از سيد جمال كه صراحتاً از فلسفه تربيت سخن ميگويد تا مرحوم دكتر شريعتي كه كتابي كوچك با عنوان فلسفه تعليم و تربيت نوشته است كسي به فكر اين كار نبوده است. بجاست چند نكته از كتاب كوچك وي يادآوري شود: «تنها عاملي كه ميتواند به اخلاق و در نتيجه تعليم و تربيت هدف متعالي و فلسفه ماوراء مادي و ماوراء فردي ببخشد يك زيربناي ايدئولوژيك انساني و جهانبيني خدايي است كه جهان را از مرزهاي تنگ ماترياليسم يا ناتوراليسم و زندگي را از تنگناي بيسـرانجـام و پـوچ «عمـر طبيعـي» ـ از زادن تـا مـرگ ـ كـه انسـان را همخانه گياه و جانور ميسازد فراتر برد و به سوي مطلق بكشاند و آن تنها «توحيد» است به عنوان فلسفه جهانبيني و در معاد، به عنوان فلسفه زندگي»
