با فریادی به دنیا می آییم و آخرین دم را گویا به سکوت می‌گذرانیم. این به راستی تمثیلی است از شاعر شعر سکوت: ابتدا همه شغب است و، سرانجام، اگر در میانه قطع نشود، یا تمام نشود با تکرار خود و یا ماندن در دایره‌ی مشتی مریدان چشم و گوش بسته، که همان سروده های پیشین را پیش چشم دارند، می‌رسد به همان قله‌ای که نیما در شعر‌های آخرش رسید. نه چون بسیاری از معاصران که از پس تجربه‌ها و شعرهایی ماندگار برمی‌گردند تا، شاید برای اینکه نامشان لقلقه‌ی زبانها باشد، بر درگاه شعر کلاسیک، غزل و قصیده و مثنوی بیاویزند. در ستایش شعر سکوت یکی از ارزنده ترین نوشته‌های هوشنگ گلشیری در باب شعر و شاعری و نقد شعر است. هوشنگ گلشیری، که جایگاهی بلامنازع در داستان نویسی معاصر فارسی دارد، خلاقیت فرهنگی خود را با سرودن شعر آغاز کرد. پس از انتشار چند شعر در نشریات معتبر ادبی دهه‌ی 40، به داستان نویسی روی آورد و علاقه ی نخستین خود را به شعر با نقد شعر پی گرفت؛ نقدی که حکایت از تسلط کم نظیر او بر زبان شعر کلاسیک و معاصر فارسی و نقد و نظریه های ادبی جهان دارد. گلشیری در شعر نیز چون داستان به ساختار، تکنیک، زبان و فرم و کشف و خلق چشم اندازهای تازه نظر داشت، و در دو مقاله ی مندرج در کتاب در ستایش شعر سکوت، شعر منصور اوجی را تحلیل کرده و مبانی منظر و اسلوب خود را در نقد شعر به دست داده است.